نگارستان

گفت بارها به خاطر فلان رفتار همیشگی‌ت ناراحت شدم ولی چیزی نگفتم یعنی به خودم گفتم ولش کن، مهم نیست. ولی این بار دیگه دردم اومد،گفتم این دفعه دیگه بذار بهش بگم. بنده چه کردم؟ اولش به کوچه علی چپ زدم  و حتی توپ رو در زمین خود ایشون انداختم ولی بعد که دیدن نه ناراحتی ش ازم عمیقه.همدلی کردم، دلجویی کردم! گفتم باشه سعی میکنم حواسم باشه.تشکر کردم و گفتم ممنون که پیامِ دلخوری‌ت رو اینقدر شفاف بهم گفتی، پیش خودت نگه نداشتی. ایشان هم از درک و بازخورد خوب من تشکر کرد، نرم شدیم، آروم شدیم و مکالمه تمام شد.

آیا مسئله هم تمام شد؟ خیر! 

چون اگر دوباره اون موقعیت پیش بیاد که حتما و قطعا میاد من دفعات زیادی احتمالا دوباره همون رفتار رو دارم. 😪

خیلی باید برم بهش فکر کنم. یعنی فکر کنیم و دو تایی بررسی کنیم اگر من اون رفتار رو دارم، چرا و علتش چیه. و اگر ایشون اینقدر دلخور میشه، نقطه‌ی تشدید آزاردهندگی ماجرا براش چیه؟

این ببخشید گفتن امروز من، فقط محکم بستن زخم بود.

اما در همین نقطه، بابت همین ابرازگری‌ش، احساس های متفاوتی رو دارم تجربه می‌کنم. از اونجایی به ندرت از این مواجهه ها میده، احساس اضطراب هم دارم‌. اما از طرف دیگر، خوشحالم. خوشحالم که داریم برای گرفتن پاسخ های جدید، عمل های جدیدی رو تست کنیم. عمل جدید اون، ابراز احساس غیر مثبتش بود، عمل جدید من، موندن و شنیدن....

باشد که رستگار شویم....